Koniec maratonu czerwcowego zakończony sukcesem (jak widać z wpisem w sierpniu).
W skrócie:
3 wyjazdy w 3 tygodnie i trzeci raz w Bieszczadach – słowem 333 ^^
Rzadko zdarza nam się wracać w to samo miejsce, jednak w przypadku Bieszczad zdecydowanie można powiedzieć, że ten projekt nie został zakończony. Jest to tak rozległy i rozmaity teren, iż będąc w okolicy trzeci raz, tylko czasami przecinaliśmy wcześniej znane nam już ścieżki i z pewnością wrócimy tam jeszcze nie raz.
Co tym razem udało się zobaczyć?
I gdzie tym razem się rozbiliśmy?
Może od początku.
Niemal zgodnie z obecnymi trendami jakie teraz panują, postawiliśmy na niezależny domek.
Finalnie zatem, zanim wszystkie noclegi się rozeszły, wylądowaliśmy w miejscowości Górzanka, w domku Gumisiówka (aktualnie 8,8/10) ok. 10 min drogi samochodem od Polańczyka.
Miała być cisza i spokój, a wyszło jak zwykle?
Mając w pełni polską duszę, zanim będą ohy i ahy trzeba trochę ponarzekać – taki mamy już klimat.Dlaczego?
Domek nowy, czysty, dobrze wyposażony, jednak wyjechaliśmy z niego z drobnym niedosytem…
Według wszystkich zdjęć i opisów, byliśmy bowiem przekonani, że czeka nas kilka dni w domku na skraju lasu na co bardzo liczyliśmy. Piesze wycieczki w nieznane, natura itd.
Rzeczywistość zweryfikowała założenia, gdy okazało się, że domek jest położony praktycznie w środku wsi i z każdej strony otoczony jest innymi zabudowaniami.
Za marketing i zdjęcia sugerujące że jest inaczej dla właściciela 5+ 🙂 .
– no chyba, że do tego że przed naszym przyjazdem padał przez 2 dni deszcz i całe podwórko zamieniło się w jedno wielkie jezioro z wodą powyżej podeszwy…
…ale na to nikt ma wpływu (a i Panda jak widać miała dobrą zabawę).
Ogólnie – domek (o ile nie pada 🙂 – polecamy (no chyba, że szukamy czegoś w lesie).
W całej tej pogodzie musimy jednak przyznać, że mieliśmy ogromne szczęście.
Patrząc z góry wokoło Świat wydaje się lepszy
Czas wyruszyć na szlak.
Prognozy mówią, że od 14:00 może padać deszcz, więc warto w pełni wykorzystać czas który jest.Przełęczy Wyżniańskiej – swoją drogą, ceny jak za prezydenta – auto 18 zł, wejście na szlak 8 zł /osoba – auto sprawdzane, wejście na szlak już nie.
Ruszamy na Małą Rawkę.
Z zegarkiem w ręku 14:03, rozlega się pierwszy grzmot
– a my w lesie.
Od 20 minut jesteśmy 20 minut od szczytu.
Co więcej, od kilku godzin na szlaku, który miał zająć 1,5 godziny. – No ale przecież, tu kamyczek, tam kamyczek, a w oddali błoto i rzeka.
Obok mijają nas inne Pandy – zapakowane w plecaki turystyczne i nosidła, mkną do góry niczym z procy.
Już odliczamy kolejne z rzędu 20 minut, które zostało nam do szczytu.
Nad nami czyste niebo, w oddali coraz bardziej charakterystyczne dudnienie, a pogoda w telefonie nieubłaganie mówi, że czeka nas burza.
Po krótkiej chwili dyskusji z Pandą, postanawiamy wracać.
Schodzimy pod schronisko i nadal śladu deszczu.
Droga w dół o dziwo przebiega znacznie szybciej niż ta w górę – Panda, galopując sama w dół, wyprzeda inne, „idące” w plecakach Pandy, co jakiś czas skręcając tylko z głównej ścieżki, żeby pooglądać coś ciekawego przy drodze.
W oddali wciąż co jakiś czas słychać i widać oznaki zbliżającej się burzy, jednak nad nami nadal ani śladu chmury, a do auta jeszcze 30 minut.
Korzystając z okazji, postanawiamy rozłożyć się z szybkim obiadem.
Kuchenka polowa, chili con carne w plecaku i raz dwa, obiad gotowy.
pokazową zagrodę Żubrów w Muczne .
Żubry.
Ciężko powiedzieć co było największą atrakcją zagrody.
czy też traktor i koparka stojące wzdłuż pieszej alejki.
Niemniej jednak, niezależnie od tego co dla kogo było największą atrakcją, żubry warto było odwiedzić.
Przechodzące się majestatycznie przez wybieg i przebiegającą przez niego rzekę.
Po dłuższej chwili spędzonej na konplentacji, wracamy do auta.
I znowu, na wyjściu wygania nas deszcz, niemal jakby czekający na to, aż skończymy zwiedzanie.
Po drodze jeszcze czas na wizytę w Lutowiskach, które odwiedziliśmy już wcześniej zimą i szybki stop na naleśniki, które nas wtedy urzekły w Gospodzie pod Żubrem – i to do tego stopnia, że wybieramy dłuższą o 10 minut drogę powrotną żeby tylko na nie wstąpić – cóż, co prawda w stosunku do zimy smak się pogorszył, ale wciąż są do polecenia.
Korzystając z pogody i późnego popołudnia, postanowiliśmy wybrać się jeszcze na okoliczny punkt widokowy
Cmentarz warty wizyty, jednak niestety strasznie zaniedbany, z poprzewracanymi nagrobkami i błotnisty (chociaż to ostatnie zależy już tylko od pogody)
Na punkcie widokowym, z racji otwartej przestrzeni i późnej pory robi się już dość chłodno i wieje niemiłosiernie, także postanawiamy wracać.
Ale, ale.. Panda wypatrzyła w oddali jeszcze zwierzęta na łące – zobaczyć – przed powrotem idziemy zatem jeszcze je zobaczyć.
i w dobrych humorach (Panda aż podśpiewuje), wracamy do auta.
Nowy dzień, nowe plany
W kolejnym dniu miało być prościej.
Małą Rawkę , kierujemy się na Połoninę Caryńską .
Połonina Caryńska
Miało być krótko, łatwo i przyjemnie, a wyszło jak zwykle.
Droga zaskoczyła chyba nie tylko nas, gdyż po drodze mijaliśmy inne osoby, które zastanawiały się nad tym jak jeszcze jest daleko do celu, bo przecież miało to trwać tylko godzinę.
Nie samo wejście na szczyt jest jednak jedynym celem. Już sama w sobie droga dostarcza bardzo dobrych wrażeń.
Ławki widokowe – czyli otwarta polanka w około 2/3 drogi, z której mamy bardzo dobry widok na okoliczne góry już sama w sobie zachęca do krótkiej przerwy i podziwiania okolicy – jest to też dobre miejsce do krótkiego przystanku z innego względu – zaraz za „ławkami” rozpoczyna się najcięższe 10 minutowe podejście przez las.
Najpierw dość dobrze utrzymane ze ścieżką, z wygodnymi schodami i barierkami, później jednak miejscami schody się kończą, odsłaniając dość wysokie i nieregularne naturalne podejścia – oczywiście do zrobienia z Pandą, ale wymagające miejscami kilku większych susów i patrzenia pod nogi – o dziwo w drodze powrotnej łatwiejsze do pokonania.
Koniec lasu, a przed nami dalej droga w górę, niech to Panda świśnie – do tego wiatr jakby miało zacząć lać.
Idziemy !
Po drodze słyszeliśmy już wcześniej od mijanych ludzi, że na Połoninie strasznie wieje, więc tłumaczymy sobie, że to na pewno nie deszcz, tylko standardowy jak na to miejsce wiatr.
Nareszcie !
Mamy to.
Przed nami i za nami przestrzeń
Będąc u góry, aż chciałoby się przejść cały czerwony szlak miedzy Ustrzykami Górnymi a Brzegami Górnymi.
Zwiedzamy – o ile można tak powiedzieć o szczycie połoniny.
Padar w rejonie Komodo.
Co prawda Padar posiada 3 zatoki i jak to wyspa, dostęp do morza, a połonina nie ma nic z tych rzeczy, jednak refleksy trawy i samo ukształtowanie terenu nadrabiają te zaległości dwukrotnie.
Jako, że czas wreszcie na obiad, a na szczycie wieje tak, że nie ma co mówić o jedzeniu, to pomimo ogromnego niedosytu czas wracać na dół.
Siła motywacji
Spodziewaliśmy się, że droga na dół będzie równie urokliwa i długa co w górę.
Czasem mówi się, że słowa mają magiczną moc, czasem jest to kwestia motywacji.
Ciężko ocenić, która z tych sytuacji miała miejsca, jednak efekt pędzącej z prędkością gazeli Pandy przerósł wszelkie oczekiwania.
Na nic zdało się mówienie zwolnij, albo popatrz jaki fajny kamyk.
Mówisz – masz. Nie było wyjścia, pomimo późnej pory, trzeba było jeszcze pojechać nad Solinę.
Polańczyk
Chyba najbardziej komercyjna część Bieszczad.
Tak w telegraficznym skrócie można by podsumować najpopularniejszą plażę w Polańczyku położonej na cyplu.płatny parking nawet do 20 zł wzdłuż drogi dojazdowej na długości prawie kilometra (na godzinę przed zamknięciem promocyjne 12 zł) i mamy pełny obraz tego zakątka świata.
Nie samym cyplem jednak Polańczyk stoi, a i opcja znalezienia darmowego parkingu też jest możliwa.
Na „cyplu” udało nam się np. znaleźć ustronne i darmowe miejsce w bocznej, szutrowej uliczce położonej tylko 5 minut dalej od wspomnianego wyżej parkingu- 49°22’41.0″N 22°26’40.0″E .
Co do innych atrakcji Polańczyka:
– zamiast na „Cypel”, możemy udać się na tzw. „Patelnię” – jest to niemal sąsiednia do cyplu miejscówka – mniej oblegana, ale też co za tym idzie z mniejszą infrastrukturą.
Podczas naszego pobytu poziom wód był tak wysoki, że nie byliśmy w stanie ocenić plaży – ale podobno tam jest..
Tu również, ignorując wszystkie parkingi dojazdowe wzdłuż drogi, możemy skorzystać z darmowego parkowania tuż przy samym wejściu na drogę prowadzącą do plaży – dalej jest już zakaz wjazdu (49.368398, 22.434793 ) (o ile oczywiście będzie miejsce, bo to jest mocno ograniczone).
Oczywiście jest też plaża ?
Oprócz popularnego plażingu i kajakingu polecamy wybrać się również na okoliczne punkty widokowe, np na:
Ten, który znajduje się zaraz za rondem prowadzącym na cypel – droga do niego zaczyna się tuż przy parkingu.punkt widokowy na Sawinę – oddalony od niego o około 800 m.
Będąc na jednym z punktów widokowych, możemy zauważyć, takie oto święte słowa.
POWRÓT
Wszystko co dobre kiedyś się kończy, tak też i w tym przypadku.
Nie byłoby to za pewne warte szerszej uwagi czy odnotowania, gdyby nie fakt, że podczas drogi powrotnej trafiliśmy na lokalne podtopienia i zalaną drogę, obrazujące to co podczas naszego pobytu wydarzało się w innych częściach Bieszczad. Podziękowania dla lokalnej młodzieży – kierowniczek ruchem drogowym, które przepuszczały samochody przez zamkniętą i częściowo zalaną drogę.
Bieszczady, do zobaczenia następnym razem!